In vergelijking met analoge foto’s worden de digitale foto’s steeds populairder.
Een digitale foto is...
Een met een digitale camera gemaakte opname noemt men een digitale foto. Maar ook een ingescande analoge foto, die op de computer staat, wordt een digitale foto genoemd. Terwijl de analoge fotografie met lichtgevoelig materiaal op basis van zilverhalogenide werkt en de foto’s dus langs chemische weg tot stand komen, worden ze bij de digitale fotografie geheel elektronisch opgenomen en vastgelegd. Er zijn verschillende opslagformaten voor digitale foto’s. De meest gangbare zijn .jpg, .gif, .bmp, .tiff en .png.
Historisch perspectief
Het bedrijf Dycam presenteerde in 1991 op de vakbeurs CeBIT haar Model 3/4. Deze eerste digitale camera was uitgerust met een CDD-sensor en een geheugenmodule, zodat de digitale foto’s, die de camera overigens alleen in zwart-wit maakte, direct op de computer overgezet konden worden.
Een jaar later op de Photokina, een fotovakbeurs, kwamen alle grote bedrijven met hun eerste camera's, waarmee digitale foto's gemaakt konden worden. Sinds 1994 heeft de digitale fotografie in Europa steeds meer terrein gewonnen. Tegenwoordig maken vrijwel alle (hobby-)fotografen digitale foto’s.
Zo ontstaan digitale foto’s
Er zijn verschillende methoden om tot een digitale foto te komen. Analoge foto’s kunnen worden omgezet in digitale foto’s. Hierbij wordt analoog materiaal gedigitaliseerd via een hybride proces. De beeldverwerking kan echter ook direct met de digitale camera uitgevoerd worden.
Hybride proces
Bij een hybride proces wordt een foto of negatief met een scanner gedigitaliseerd. Als de beeldgegevens op de computer opgeslagen zijn, kunnen ze digitaal verder bewerkt worden. Wie thuis niet over een scanner beschikt, kan de foto’s door de ontwikkelcentrale op een cd laten zetten. De foto's worden meestal in het JPG-formaat vastgelegd.
Beeldverwerking met de camera
Met de elektronica van het apparaat zelf verwerken digitale camera’s de foto, die van begin af aan in digitale vorm beschikbaar is. Met bepaalde instellingen kunnen bijvoorbeeld de kleurverzadiging, dieptescherpte, gegevenscompressie, contrasten en vele andere modi gebruikt worden. Met digitale spiegelreflexcamera’s kunnen digitale foto’s in RAW-formaat opgeslagen worden, dus geheel onbewerkt. De wijzigingen kunt u dan zelf op de pc aanbrengen.
Beeldformaten
De meeste digitale camera’s maken foto’s in 4:3 (zeg: vier bij drie) formaat. Dat is tenminste de standaard fabrieksinstelling. Bij moderne toestellen kan de gebruiker ook een ander beeldformaat kiezen. Vaak kan dan ook voor 16:9 of 3:2 gekozen worden.
Beeldresolutie
Digitale foto’s zijn opgebouwd uit pixels (beeldpunten). Een foto met een resolutie van 1.600 x 1.200 pixels heeft dus een resolutie van 1,92 megapixel. Vaak is er voor digitale foto’s in het originele formaat, dat wil zeggen, zoals ze uit de camera komen, veel opslagcapaciteit nodig. Met een beeldverwerkingsprogramma kunnen digitale foto’s echter naar behoefte verkleind worden. Dit gebeurt door de hoeveelheid gegevens te verminderen.
Bestandsformaten
Digitale foto’s kunnen in verschillende bestandsformaten opgeslagen worden. Het meest gangbare formaat is JFIF – ook bekend als JPG of JPEG. Digitale camera’s maken gebruik van dit formaat. Bezitters van een spiegelreflexcamera kunnen hun foto’s ook in RAW-formaat opslaan. Het direct opslaan als TIFF-bestand is ook mogelijk.
Wanneer de foto’s door middel van scannen of direct inlezen eenmaal op de computer staan, kunnen ze – meestal met een beeldverwerkingsprogramma – ook in talrijke andere formaten opgeslagen worden.
Voordelen
Het voordeel van een digitale foto ten opzichte van een analoge foto zit in de replicatiemogelijkheden. Digitale foto’s kunnen vrijwel onbeperkt gekopieerd, bewerkt en verder verwerkt worden. Bovendien kunnen ze plaatsbesparend bewaard en eenvoudig via e-mail verstuurd worden.
Nadelen
Om digitale foto’s langdurig te bewaren is veel opslagcapaciteit nodig. Dat kan duur uitvallen, omdat er opslagmedia, zoals externe harde schijven, Blu-ray’s, dvd’s of cd’s aangeschaft moeten worden. Ook bestaat de mogelijkheid om foto’s op een website op te slaan. Dit geeft echter geen 100% zekerheid, vanwege mogelijke activiteiten van hackers of het risico dat de exploitant van de website ermee stopt.
Bij het langdurig bewaren van digitale foto’s moet ook rekening gehouden worden met de beperkte levensduur van de gegevensdragers. Om het behoud van digitale foto’s zeker te stellen, moeten ze regelmatig naar andere media gekopieerd worden. En dat kost natuurlijk de nodige tijd.
